بزرگداشت شهریار؛ روز شعر و ادب فارسی

شعر برای ما ایرانیا فقط یه بخشی از ادبیات نیست خیلی مهمتر از این حرفاست. زندگی ما با شعر شروع میشه و با شعر تموم میشه وقتی بهدنیا میایم لالایی و وقتیم از دنیا میریم مرثیه سرایی. بیراه نگفتیم اگر بگیم افتخار ادبیات فارسی و اشعار ماست. گنجینهای از آرایهها و ذوق هنری و تمثیلهای بکر و دلنشین

توبه کردم که دگر شعر نگویم ز فراق / این دل توبه شکن با غم عشقت چه کند؟

شعر همیشه یکی از هنرها به حساب میاومد و افرادی که ذوق شاعری داشتند همیشه نقل مجلس بودند. فقط این نیست، ما عاشق تمثیلیم و وقتی حرف میزنیم یا سخنرانی میشنویم اگه با شعر همراه باشه بیشتر به ما میچسبه علاوه بر اینا بیشتر مراسمها و دور همیهای ما هم اگر شعر توشون نبود انگار نه انگار که مراسمیه. از شاهنامهخوانیهای تو قهوهخونهها و مراسمای مذهبی مثل مرگ سیاوشون بگیر تا مراسمایی که توی هر خونه برگزار میشد، مثل شب یلدا که بی فال حافظ معنی نداره